Wil je iets gaan drinken met vrienden maar je weet niet waar naar toe? Geen probleem, raadpleeg het cafeplan en zoek voor jou de leukste plek! Surf naar www.cafeplan.be

Wat zoek je? misschien een ...



VOLKSCAFÉ
Een volkscafé is een café waarin de baas of bazin zelf achter de toog staat en het merendeel van zijn klandizie bij naam kent. Een volkscafé opent 's ochtends de deuren en sluit tegen de avond. Pinten zijn er goedkoper dan elders, en de tapbiljart werkt met stukken van vijftig cent. Als er al personeel rondloopt dan is dat in de meeste gevallen zoon- of dochterlief. Sommige volkscafés zijn ook 'vrije cafés': ze zijn niet gebonden aan een brouwer, en doen volledig hun goesting met de bierkaart.

STUDENTENCAFÉ
Zoals de naam zegt: café waar voornamelijk studenten komen. De cafébaas is meestal zelf een gebuisde student die tijdens de examens teveel in de herberg is blijven plakken en daaruit gepaste conclusies trok. Het café sluit op zaterdag en zondag. Een studentencafé dat zichzelf respecteert is ook de thuisbasis van één of meerdere studentenverenigingen. Daarom ruikt het trottoir er 's morgens lichtjes zurig. 

BRUIN CAFÉ:
Om de noemer bruin café te verdienen volstaat het niet muren donker te verven en het licht te dimmen. Er is meer voor nodig: een bepaalde nonchalante mentaliteit, een cafébaas met karakter en bovenal: een bruin café laat zich niet zomaar vangen aan weloverwogen en doordachte principes of commerciële rompslomp. Een gezonde 'kust-nen-keer-vijf-minuten-dik-mijn-kloten' houding, quoi. Bruine cafés zijn steeds zeldzamer in tijden van Inbev en Undercover Lover, maar in een stad als Gent worden er toch nog nieuwe exemplaren uit de grond gestampt, zelfs door jonge mensen. Dat is een positieve evolutie die zich hopelijk ook elders te lande zal doorzetten.

EETCAFÉ:
Het liefst heeft de Caféplan-redactie dat het eten op café beperkt blijft tot een droge bierworst, een gekookt ei en eventueel nog een zak chips (zout en paprika) of een lat chocola. Helaas, voor zulk gesneukel trekt men nu naar de nachtwinkel, en dus hebben cafés hun gamma verlegd naar pasta's en slaatjes. Meestal wordt het dan voor ons nog een moeilijke zaak om uit te maken of dit café nu een restaurant is of niet. Er zijn een paar criteria om nog de naam café te verdienen. Om te beginnen moet de sfeer in het etablissement ongedwongen zijn en moet men er op het gemak enkel bier kunnen nuttigen, bijvoorbeeld door een toog met barkrukken. Ook moet de eetkaart niet al te prominent aanwezig zijn, dus geen vork en mes reeds op de tafels. Het onderscheid is soms moeilijk, maar is bij deze gemaakt.

DANSCAFÉ:
Terwijl elders cafébezoek synoniem staat met tooglullen en pinten binnen kappen mag er in een danscafé ook al eens een danske geslagen worden. Strikt genomen mag dat niet, want de Belgische wet maakt een onderscheid tussen drankgelegenheden en danszalen. De Belgische cafés maken het onderscheid minder streng. Er wordt vooral gedanst in de periode tussen 'lichtjes aangeschoten' en 'zwaar teut'. Op het einde van de nacht hangt men veelal weer aan de toog, na een paar mislukte versierpogingen.

CLUB:
Van zodra er entree te betalen valt, spreken we niet meer van een muziekcafé of danscafé, maar van een club. Een club heeft meestal één of meerdere buitensmijters die naar eigen goeddunken problemen maken van uw gescheurde jeans, turnsloefen of huidskleur. Binnen moet ge gegarandeerd betalen voor het toilet en kost de rum-cola twee euro teveel. Waarom gaan mensen dan eigenlijk nog naar clubs? Omdat de dj's en/of groepen de moeite zijn natuurlijk.

DISCOTHEEK:
Het verschil tussen een discotheek en een club is subtiel, maar laat ons afspreken dat disco's groter zijn, commerciëler, en minder centraal gelegen. Er wordt ook meer gevogeld op de parking. Discotheken zijn uitgaanstempels waar jonge mensen vettig dansen, hakken, jumpen en stuiken op het ritme van de duivel. Hoewel een gesprek aan de toog er meestal niet meer mogelijk is, nemen we ze toch op in de caféplannen omdat we het nachtleven moeten eren in al zijn facetten.

HOLEBICAFÉ:
Het woord holebicafé (homo - lesbienne - biseksueel) is ongelukkig gekozen, want meestal gaat het hier om afspanningen voor mannen van hetzelfde slag. Het spectrum gaat van brave praatcafés voor jongeren die net uit de kast zijn tot zweterige clubs met darkrooms op zolder of in de kelder. Halverwege tussen die twee extremen zitten ambiancecafés waar Abba, Kylie en Madonna heilig zijn. De dansvloer vult er zich makkelijker en sneller dan in cafés voor de heteroseksuele medemens. Gelukkig zijn de meeste holebicafés ook zonder problemen voor hen toegankelijk.

LOUNGECAFÉ:
Een loungecafé is een café waar de moderne zetel belangrijker is dan de barkruk. De cocktails lichten op in de fluorescerende blacklight, de barman is netjes gekamd, en de dj speelt Japanse tripdub en aanverwanten. Loungecafés worden steeds populairder, en ze hebben soms een beetje te lijden onder hun eigen ambitie. Een loungecafé wil immers vaak tegelijk restaurant of danscafé zijn, waardoor niemand eigenlijk nog weet wat het nu eigenlijk zal zijn. 

JEUGDHUIS:
In een jeugdhuis zijn de pinten goedkoop, de kickertafels druk bezet, en de tappers achter de toog even jong als de klandizie. Sommige jeugdhuizen zijn saai en lijken op een plaatselijke parochiaal centrum, andere zijn bruisende plekken waar ge geen twee weken hetzelfde lief hebt. Een goed jeugdhuis programmeert tevens veel optredens. Gitaristen met acne hebben daarbij altijd een streepje voor.

SPORTCAFÉ:
Sportcafés worden bevolkt door door mannen die graag naar sport kijken op tv, erover babbelen aan de toog, en erover lezen in de gazet. Alles kan, zolang ze er zelf maar niet aan moeten meedoen. De meeste sportcafés zijn volks van inslag, beschikken over een televisie aan het plafond, en zijn het stamcafé van supporterskringen. 

en nog veel meer andere soorten café's .... dus wij hebben maar 1 goede raad voor jullie, ontdek het zelf op www.cafeplan.be